| |
Π Α Σ Χ Α Λ Ι ΝΟ Μ Η Ν Υ Μ Α
Ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων
Κύριλλος
πρὸς τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς
Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων
«ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΝΕΚΡΩΣΙΝ,
ΑΔΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΝ,
ΑΛΛΗΣ ΒΙΟΤΗΣ, ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΥ, ΑΠΑΡΧΗΝ··
ΚΑΙ ΣΚΙΡΤΩΝΤΕΣ ΥΜΝΟΥΜΕΝ ΤΟΝ ΑΙΤΙΟΝ,
ΤΟΝ ΜΟΝΟΝ ΕΥΛΟΓΗΤΟΝ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡΕΝΔΟΞΟΝ».
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Γιὰ μία ἀκόμη φορά μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεὸς νὰ πανηγυρίσουμε τὴ μεγαλύτερη ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ χαροῦμε μὲ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ποὺ ἀποτελεῖ τὸν ἄξονα γύρω ἀπὸ τὸν ὁποῖο περιστρέφεται ἡ ἱστορία τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο ὁλοκλήρου τοῦ χριστιανικοῦ οἰκοδομήματος, καθ’ ὅσον «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα καὶ τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν» (Ά Κορ. 15, 14), ὅπως ὑπογραμμίζει ὁ Ἀπ. Παῦλος.
Τὸ ἀνθρώπινο γένος μὲ τὴν πτώση του καὶ τὴν ἁμαρτία ἐπιβάλλει τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ θανάτου. Ὁ Θεὸς ὅμως, λόγῳ τῆς ἀπέραντης ἀγάπης Του γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, μεταβάλλει μὲ τὴν Ἀνάστασή Του τὴν ἀναγκαιότητα αὐτὴ τοῦ θανάτου σὲ δυνατότητα ἀφθαρσίας καὶ ἀθανασίας. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ μὲ τὴν ἀνυπακοή του στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὁδηγεῖται στὸ θάνατο, ὁ Χριστὸς ὑπακούει στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ-Πατρός, ἀποδέχεται ἐκούσια τὸ θάνατο καὶ ἀλλάζει τὰ δεδομένα γιὰ τὴν πραγματικὴ ζωή. Μὲ τὴ στάση του ὁ ἄνθρωπος, στὴν οὐσία, ἀρνεῖται νὰ ἀγαπήσει πραγματικὰ τὸ Θεό. Ἀντίθετα, ὁ Χριστὸς μὲ τὴ θυσία Του φανερώνει τὴν ἄφατη ἀγάπη Του γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς. Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Κύριος μᾶς χαρίζει τὴ δυνατότητα νὰ ζήσουμε διαφορετικά. Μᾶς δίνει τὴν «ἀπαρχὴ μιᾶς ἄλλης βιοτῆς», ὅπως λέει καὶ τὸ τροπάριο. Τώρα πλέον ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ «σώσει» τὴ ζωή του, ἄν «συναποθάνῃ» σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ μὲ τὸν Ἀναστάντα Κύριο. Γιατὶ ἡ ζωὴ, γιὰ τὸν καθένα ποὺ ἔχει καταλάβει τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ὑπάρξεώς του, δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ βιολογικὴ ἐπιβίωση. Πραγματικὴ ζωὴ εἶναι ἡ οὐσιαστικὴ κοινωνία του μὲ τὸ Θεό. Πραγματικὴ ζωὴ εἶναι ἡ παραίτηση ἀπὸ τὸ ἐγωιστικὸ θέλημά του καὶ ἡ καλλιέργεια τῆς προσωπικῆς του σχέσης μὲ τὸ Θεό. Πραγματικὴ ζωὴ εἶναι νὰ βιώνει κανείς, καθημερινά, στὴν ὕπαρξή του τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὴ ἡ ἀγάπη νὰ εἶναι ἡ μοναδικὴ πυξίδα στὸ δρόμο του.
Ἡ ἀγάπη βέβαια τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ Θεό, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἀγάπη ἄνθρώπου πρὸς συνάνθρωπο, δὲν ἐπιβάλλεται ἐξωτερικά. Εἶναι μία ὑπόθεση καθαρὰ προσωπικῆς ἐλευθερίας. Εἴμαστε ἐλεύθεροι νὰ ἀγαπήσουμε ἤ ὄχι τὸ Θεό καὶ εἴμαστε, ἐπίσης, ἐλεύθεροι νὰ πιστεύσουμε ἤ ὄχι στὸν Ἀναστάντα Θεό. Καὶ αὐτὴν τὴν ἐλευθερία ὁ Χριστὸς τὴν σέβεται ἀκόμη καὶ στὴν Ἀνάστασή Του. Τὶ πιὸ εὔκολο γιὰ Ἐκεῖνον νὰ κάνει φανερὴ τὴ θεότητά Του καὶ νὰ ἀναστηθεῖ ἐνώπιον ὅλων, Ρωμαίων καὶ Ἑβραίων, ποὺ Τὸν καταδίκασαν; Δὲν ἐπέλεξε ὅμως αὐτὸν τὸ δρόμο. Διότι, τότε θὰ κυριαρχοῦσε ὁ φόβος καὶ θὰ ἐξέλιπε ἡ προσωπικὴ ἐλευθερία τῆς ἀγάπης.
Μόνο ὅποιος πιστεύει καὶ ἀγαπᾶ μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ, μπορεῖ νὰ νιώσει σήμερα τὴ μεγάλη αὐτὴ χαρά. Μόνο ὅποιος πιστεύει ὅτι ὁ Θεὸς πάτησε τὸ θάνατο μὲ τὸν δικό Του θάνατο καὶ ἐκμηδένισε τὴ δύναμη τοῦ βιολογικοῦ τέλους μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, εἶναι ἰκανὸς νὰ γευθεῖ τὴ γλυκιὰ προσδοκία τῆς Ἀνάστασης καὶ τοῦ «κόσμου τούτου». Μόνο ἐκεῖνος ποὺ περιμένει μὲ ἀγάπη, ἐλπίδα καὶ πίστη τὴν ἀνέσπερη μέρα τῆς Βασιλείας Του, ἑορτάζει καὶ ὑμνεῖ σήμερα τὸν Αἴτιο τῆς καινούριας ζωῆς τοῦ καθενός μας.
Εὔχομαι, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου, νὰ ἀνήκουμε ὅλοι στὰ ἐκλεκτὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὑμνήσουμε – σκιρτῶντας ἀπὸ χαρά- τὸν Ἀναστημένο Χριστό, γιὰ νὰ ἑορτάσουμε πραγματικὰ τὴν θεία Του Ἀνάσταση.
Χριστὸς Ἀνέστη! Χρόνια πολλὰ καὶ εὐλογημένα!
Μὲ ἐγκάρδιες εὐχὲς καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας
† Ὁ Θεσσαλιότιδος καὶ
Φαναριοφερσάλων
ΚΥΡΙΛΛΟΣ |
|
